Όλο τον κόσμο γύρισες, μα τίποτα δεν είδες…
02 Φεβ 2012 Γράψτε ένα σχόλιο
Εκείνο το καλοκαίρι είχαμε άγριες διαθέσεις. Από τη Σάμο θα πέρναμε το καράβι και θα επισκεπτόμασταν τα νησιά της άγονης γραμμής. Λέρο, Αρκιούς, Λείψούς και Αγαθονήσι. Κουκίδες στο χάρτη…
Με μόλις μία ώρα καθυστέρηση είδαμε το “Νήσος Κάλυμνος” να δένει στο λιμάνι του Πυθαγορείου. Κάποια στιγμή ξεκινήσαμε… Μέρα μπήκαμε, νύχτα φτάσαμε στη Λέρο. Εφτά ώρες, αργές και βασανιστικές. Ευτυχώς το πλοίο ήταν σε καλή κατάσταση, μάλλον είχε γίνει “ανακαίνιση”, γιατί το 2004 που το είχα χρησιμοποίησει ήταν υπό διάλυση. Είχε και ωραίες λιχουδιές στο κυλικείο. Με τα πολλά φτάνουμε κατάκοπες στη Λέρο…
Περπατάμε λίγο στο λιμάνι και εκεί μπροστά μας είναι σταματημένο ένα υπέροχο ταξί, λες και περιμένει εμάς… Μάλλον περίμενε το ζευγάρι που μπήκε μέσα, αλλά μπήκαμε και ‘μεις αφού πηγαίναμε μερικά χωριά παρακάτω από το ζευγάρι.
Ο ταξιτζής δεν ήταν πολύ ομιλητικός, αλλά μόλις οι συνεπιβάτες μας έφτασαν στον προορισμό τους, άρχισε να μας μιλάει. Είχε και μια κούπα και έπινε, μάλλον καφέ σκέφτηκα. Βέβαια μου έκανε εντύπωση γιατί να πίνει κάποιος ζεστό καφέ το καλοκαίρι αλλά δεν έδωσα σημασία.
-Διακοπές κορίτσια;
-Ναι, διακοπές.
-Πόσο θα μείνετε;
-Δυό μέρες μόνο, μετά πάμε Αρκιούς.
-Ααααααααααααααχ
Βαρύς και ασήκωτος ο αναστεναγμός. Κοιταζόμαστε με τη φίλη και γελάμε.
-Αααααααααααααααααααααααααχ
Δεύτερος αναστεναγμός, πιο βαρύς. Κι άλλα γέλια, στα μουλωχτά.
-Εγώ κορίτσια ήμουν ναυτικός. Όλο τον κόσμο έχω γυρίσει.
-Ωραία, θα ‘χετε χιλιάδες εμπειρίες.
-Κίνα, Μαρόκο, Βομβάη, Μομπάσα, Βραζιλία, Μαντράς, Αργεντινή, Ισπανία, Νότια Αφρική, Ινδικος, Ατλαντικός, Ειρηνικός… Όλο τον κόσμο γύρισα… …και τι έγινα; Ένας μάπας!
Δεν την περίμενα αυτή την ατάκα. Είχα συνηθίσει τους πολυταξιδεμένους ναυτικούς να κοκορεύονται για τις εμπειρίες τους και να σου λένε ιστορίες με δεκάδες άγνωστες λέξεις από τα ταξίδια τους.
Με πολύ έμφαση και στόμφο το πέταξε αυτό το “ένας μάπας”. Με τα βίας κρατήσαμε τα γέλια μας. Είδα τη φίλη να δακρύζει από την πίεση να μην ξεκαρδιστεί.
-Και έτσι κορίτσια δεν κοιμάμαι τα βράδια. Γι’ αυτό έχω την κούπα μου εδώ.
Γάλα θα πίνει για να χαλαρώσει, σκέφτομαι.
-Τη γεμίζω με ουίσκι και μόλις το πιώ όλο κλείνω το ταξί και πάω για ύπνο, μόνο έτσι κοιμάμαι…
Ευτυχώς φτάσαμε, δεν ξέρω πόση ώρα θα άντεχα να σφίγγομαι να μην γελάσω.
Κατεβήκαμε και ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια, η κοιλιά μου πόνεσε και δυσκολευόμουν να αναπνέυσω, για τέτοια γέλια μίλαμε…
Το βράδυ πριν κοιμηθώ μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι του Καββαδία: “Όλο τον κόσμο γύρισες, μα τίποτα δεν είδες…”
