Για γέλια…
01 Δεκ 2011 1 σχόλιο
Ήμασταν στην Τουρκία με την Αγγελική, στο όμορφο Κουσάντασι. Πολύ ωραία περνάγαμε ως συνήθως, γελάγαμε, βολτάραμε, τρώγαμε σαν γουρούνες… Εκείνο το βράδυ στο ξενοδοχείο ήταν βραδιά κρεπάλης -κερασμένο κρασί από τον μάνατζερ, κερασμένες πίτσες από ‘μας. Αφού φάγαμε και κυρίως ΗΠΙΑΜΕ, είπαμε να κοιμηθούμε.
Είμαστε στο δωμάτιο, η Αγγελική ανάσκελα στο κρεβάτι παρατηρεί κάτι, άγνωστο τι… Το βλέμμα της τα λέει όλα, θα πέσει πολύ γέλιο.
-Ρε έλα ξάπλωσε λίγο να δεις κάτι.
Ανυποψίαστη πάω -κάτι σαν πρόβατο για σφαγή-.
-Κοίτα τον ανεμιστήρα που γυρίζει. Όταν κοιτάς προς τη φορά που γυρίζει, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τα φτερά του.
-Πράγματι, δεν μπορείς.
-Κοίτα τωρα ανάποδα από τη φορά που γυρίζει. Βλέπεις που ξεχωρίζουν;
Και με κοιτάει με ύφος Αινστάιν μόλις ανακάλυψε τη θεωρία της σχτικότητας.
Ξεκαρδίζομαστε στα γέλια.
-Ρε ανακάλυψες ένα νέο φαινόμενο, σε λίγα χρόνια τα βιβλία της φυσικής θα γράφουν για ‘σενα. Πώς να το ονομάσουμε όμως;
-Το “Σιαντίκειο φαινόμενο”, για να μην ξεχάσουν και το όνομα μου.
Κλαίμε από τα γέλια και δεν είναι λόγω κρασιού…
Ένα σχόλειο. (+add yours?)